ชักหมดมุขที่จะอัพบล็อก วันนี้เลยแต่งเรื่องสั้นให้อ่านซะงั้น
ใครต่อมน้ำตาตื้นเตรียมกระดาษทิชชู่ไว้ซับด้วยน้า เศร้า..ซึ้ง
******************************************************************
"น้ำกับเมฆ"
เขามีชีวิตที่วุ่นวายกับชีวิตการทำงาน
เธอมีชีวิตที่เรียบง่าย เลิกงานตรงกลับบ้าน
วันหนึ่ง เขาเข้า Google เพื่อค้นหาข้อมูลประกอบการทำ Presentation พิมพ์คำว่า น้ำ เคาะปุ่ม Enter
เธอมองออกนอกหน้าต่าง นั่งหน้าคอมพ์ เห็นก้อนเมฆ ปลายนิ้วพิมพ์คำว่า เมฆ ในช่องค้นหาของ Google โดยไม่ตั้งใจ
สิ่งที่ปรากฏบนจอ เขาเห็นข้อมูลเกี่ยวกับ น้ำ ขึ้นมาเต็มหน้าจอ อ่านผ่านๆ สะดุดที่ประโยค น้ำ..ของเหลวที่งดงาม
เธอแปลกใจ ทำไมมีคนลงเรื่องราวเกี่ยวกับ เมฆ มากมาย อ่านไปเรื่อยๆ เธอหยุดสายตาที่ประโยค เมฆในปัจจุบัน..มีอดีตและอนาคตเป็นน้ำ
เขาต้องแปลกใจเมื่อคลิ้กไปเจอบล็อกของเธอนามว่า น้ำ
เธอไม่รีรอที่จะคลิ้กไปอ่านเมฆที่แปรเปลี่ยนไปมาระหว่างน้ำ เธอยิ้มที่มุมปากเมื่อเข้าไปสู่บล็อกของเขานามว่า เมฆ
ทั้งสองถูกบล็อกดึงดูดมาพบกัน
เขาอ่านเอนทรี่ของน้ำ เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน วันจันทร์ถึงวันศุกร์แทบไม่แตกต่างกันเลย วันเสาร์-อาทิตย์ก็ไม่มีอะไรพิเศษ แต่เขาก็ย้อนไปอ่านตั้งแต่เอนทรี่แรก
เธออ่านเอนทรี่ของ เมฆ เขาเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง ความเศร้าในอดีต ความเหงาที่เกาะกินใจ ความเครียดที่ตามติด เธอย้อนอ่านไปจนถึงเอนทรี่แรก ด้วยอยากรู้ความเป็นมาของเขา
ทั้งสองอ่านเอนทรี่ของอีกฝ่ายนานหลายเดือน จนต่างรู้จักอีกฝ่ายเหมือนคนคุ้นเคยแต่ไม่เคยคอมเมนต์กันและกัน เพียงแอบอ่านเรื่อยมา
เขาตัดสินใจว่าวันนี้ต้องคอมเมนต์เอนทรี่ใหม่ของเธอ แม้ว่าเรื่องราวจะซ้ำกับเอนทรี่เดิมๆ
ทุกวันเธอจะอัพบล็อกประมาณ 3 ทุ่ม แต่วันนี้เป็นวันแรกนับตั้งแต่เธอเปิดบล็อกนี้มา ไม่มีการอัพบล็อก!
เขามักจะเข้ามาอ่านบล็อกของเธอก่อนนอนทุกวัน วันนี้เขากดปุ่ม Refresh หลายรอบ แต่เอนทรี่ของเธอยังคงเป็นของเมื่อวันวาน
น้ำเธอหายไปไหน
เขากระวนกระวายใจนอนไม่หลับ ครุ่นคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมไม่มาอัพบล็อกเหมือนทุกวัน
เขายังคงเข้ามาดูบล็อกของเธอทุกคืนก่อนนอน ยังคงเป็นเอนทรี่เดิม ผ่านไปหนึ่งเดือน เขายังคงหวังว่า สักวันเธอจะกลับมา
เขาสับสน ทำไมตัวเองคิดถึงแต่เธอ น้ำ ผู้มีเรื่องราวธรรมดา แต่กลับมีอิทธิพลต่อจิตใจเขาถึงเพียงนี้
คืนนี้เขาจ้องมองรูปเธอที่ Profile หน้าตาธรรมดา แต่มีสเน่ห์ต้องตาแตะใจ
เขาคลิ้กที่รูปเธอ มีหน้าจอ pop-up ขึ้นมา รายละเอียดไม่มากนัก เขาจด e-mailaddress ของเธอที่ hotmail ไว้ เข้าไปค้นหาใน msn.net โชคเข้าข้างที่เธอทำ Profile ไว้ มีเพียงชื่อที่ทำงาน ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีที่อยู่
เขาโทรถาม 1133 ได้เบอร์ที่ทำงานของเธอ
ขอสายคุณน้ำครับ
คุณน้ำ operator ใช่มั้ยคะ
เอ่อ..ครับ..มีหลายน้ำเหรอครับ
คุณน้ำมีคนเดียวค่ะ หนูมาทำงานแทนพี่เค้า เธอลาป่วยเป็นเดือนแล้วค่ะ
เขาบอกว่าเป็นเพื่อน ขอรายละเอียด เพื่อไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล
ที่บริเวณหน้าห้อง ICU มีชายหญิงชราคู่หนึ่งนั่งเงียบ แววตาเศร้า
สวัสดีครับ คุณลุงคุณป้ามาเยี่ยมญาติเหรอครับ
ลูกสาวป้านอนหลับอยู่ข้างในจ้ะ เธอหลับมาเดือนหนึ่งแล้ว คุณหมอยังไม่ทราบสาเหตุ
เธอชื่อ น้ำ ใช่มั้ยครับ
ครับ คุณเป็นเพื่อนลูกสาวผม?
ผมขออนุญาตเข้าไปเยี่ยมเธอสักครู่ได้มั้ยครับ
เข้าไปแล้วสวมเสื้อคลุมก่อนนะคุณ
เขายืนจ้องหน้าเธอที่นอนหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่บนเตียง หน้าตาธรรมดา แต่ช่างงดงามต้องตาแตะใจในความรู้สึกของเขาถามเธอในใจ เมื่อไหร่จะกลับมาอัพบล็อก
เขาจับมือเธอ แบออก ใช้นิ้วชี้เขียนลงบนฝ่ามือนุ่ม แทนการคอมเมนต์
รักนะเมฆ
มีหยดน้ำไหลออกทางหางตาเธอ
เขาใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาอุ่นๆ มาแตะริมฝีปากบางๆ ของเธอ กระซิบที่ข้างหู
น้ำ..ของเหลวที่งดงาม..เธอคืออนาคตของเมฆ
เขารู้สึกว่า เธอยิ้มให้ เชื่อมั่นว่าอีกไม่นานเธอจะตื่นขึ้นมา
ปล.เรื่องสั้นแต่งเอง ม่ะใช่เรื่องของใครน้า เด๋วหาว่าจั่นเจาอินเลิฟกันอีก
