ตั้งแต่ต้นปี 51 ภารกิจทั้งงานประจำและเรื่องส่วนตัวดูจะรัดตัวไปหมด วันๆ หมดไป
อย่างรวดเร็ว ช่วงเสาร์อาทิตย์ก็ขลุกอยู่กับเรื่องส่วนตัวและตกแต่งคอนโด เดินสำรวจ
รอบๆ ห้อง เห็นอะไรขัดๆ ตา ก็แต่งโน่นปรับนี่ไปเรื่อยๆ นี่ก็เพิ่งติดก๊อกน้ำเพิ่มที่ใต้
เคาท์เตอร์อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ อัดซิลิโคนใต้ขอบกระจกกันน้ำกระเด็นเข้าไปด้านหลัง
นานไปอาจทำให้ปรอทหลุดลอก เป็นมาตรการกันไว้ดีกว่าแก้

ขาดเหลืออะไรก็ขับรถไปโฮมโปรสาขาใกล้ๆ เดินดูวัสดุ อุปกรณ์ เครื่องมือต่างๆ เลือก
ซื้อของที่จำเป็นแบบ DIY (Do It Yourself) มาทำเอง ทำโน่น ทำนี่ ก้มๆ เงยๆ
หมดวันไปอย่างรวดเร็ว ปวดเมื่อยเนื้อตัวแขนขาพอสังเขป

ช่วงเย็นออกไปยืนริมระเบียง เห็นตะวันคล้อย ส่องแสงทองสะท้อนผิวเจ้าพระยา
เป็นบรรยากาศสบายๆ ลมเย็นพัดแผ่วต้องผิวกาย ทอดสายตามองไปไกลโพ้น.....
ท่ามกลางความเงียบ ความเหงาเข้ามาเยือน ปล่อยใจลอยไปบนฟ้ากว้าง สู่ก้อนเมฆ
แสงตะวัน ท้องฟ้าและเมฆ ทำให้คิดถึงคนบนฟ้า อีกไม่นานเมื่อตะวันลับขอบฟ้า
ท้องฟ้าคงมืดมิด ไม่แน่ใจว่าคืนนี้จะเห็นดาวหรือเดือน...

กลางวันไม่เห็นดาวเดือน ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเดือนดาว
กลางคืนไม่เห็นตะวัน ไม่ได้หมายความว่าไม่มีตะวันอยู่
ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน แม้มองไม่เห็นนางในฝัน
ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเธอ...คนบนฟ้า...