.......ตอนนี้ล่ะ อวสานแล้วจ้า......
ภาพ : namwarn
เรื่อง : janjow
ข้างแปลงกุหลาบริมคลอง มีเก้าอี้ยาวที่เป็นมุมโปรดของน้ำ เธอมานั่งอ่านหนังสือเป็นประจำตั้งแต่วัยเด็ก วันนี้มีชายหนุ่มหน้าตาดีนอนหนุนตักเธอ
เมฆเคลิ้มไปกับบรรยากาศร่มรื่น ลมพัดโชยเบาๆ ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัวน้ำปาดผมที่ปรกใบหน้าเมฆ จ้องมองด้วยสายตาที่เปี่ยมรัก ทำให้ย้อนนึกไปถึงครั้งแรกที่พบกัน
.......................................................................................................
คืนนั้นน้ำสะดุ้งตื่น เพราะแสงฟ้าแลบพร้อมเสียงฟ้าร้อง ลืมตาเห็นเพดานห้องนอนที่ชินตา แปลกใจที่มีสายระโยงระยาง
เธอลุกขึ้นนั่ง รู้สึกคอแห้ง ปลดสายที่ระโยงระยางออก เพื่อเดินไปที่ห้องครัว พลันสายตาสะดุดเงาร่างชายหนุ่มที่นอนบนโซฟากลางโถง
เธอจ้องมองใบหน้าคุ้นๆ ซึ่งเคยเห็นในบล็อกของเขา
"เมฆ" น้ำอุทาน หยิกเนื้อตัวเอง ไม่ได้ฝันไป เขามานอนอยู่ที่นี่ได้ไง
ภายหลังน้ำทราบจากเมฆถึงความพยายามในการตามหา หลังจากคลาดกันตอนน้ำออกจากโรงพยาบาล เพื่อนเมฆที่ทำงานอยู่ที่เขตช่วยค้นหาในระบบทะเบียนราษฎร์ online ทำให้ทราบที่อยู่ของบ้านน้ำ
หลังเลิกงานเมฆขับรถไปชานเมือง ถามจากชาวบ้านละแวกนั้น เดินข้ามสะพานไม้ไปบ้านสวน คืนนั้นฝนตกหนัก เมฆเดินลุยสายฝนตัวเปียกปอน
พ่อแม่ของน้ำคุ้นเคยเพราะเห็นเมฆไปเยี่ยมน้ำที่โรงพยาบาลทุกวัน จึงให้การต้อนรับเหมือนลูกหลาน พ่อหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน ส่วนแม่จัดอาหารอุ่นๆ ให้ทาน คืนนั้นเมฆค้างคืน จนกระทั่งน้ำฟื้นขึ้นมาพบ
หลังจากวันนั้น เมฆกลายเป็นแขกพิเศษประจำของบ้านนี้ แวะเวียนมาเป็นประจำ
วันเวลาผ่านไปนาน ความสัมพันธ์ระหว่างน้ำกับเมฆค่อยๆ สานใยรักแนบแน่น
ในวันเกิดของน้ำ เมฆถือถุงใส่แจกันปากกว้างและโอเอซิส น้ำนึกสงสัยว่าเมฆจะทำอะไร
"น้ำ นั่งรอผมที่เก้าอี้ยาวแปล๊บหนึ่งนะครับ"
"จะทำอะไรคะ?"
"น่า...มองไปที่ฝั่งโน้น ห้ามหันมานะ"
เมฆเคยสั่งร้านดอกไม้ให้จัดแจกันดอกกุหลาบแดงที่รายล้อมด้วยพุ่มดอกยิบโซ นำไปเยี่ยมน้ำที่โรงพยาบาล วันนี้เขาตั้งใจจัดแจกันดอกไม้เป็นของขวัญวันเกิดให้น้ำด้วยมือของเขาเอง
เมฆนำโอเอซิสจุ่มน้ำในคลองพอชุ่ม ใส่ในแจกันปากกว้าง ตัดดอกกุหลาบแดงดอกตูมใหญ่ ปักกลางแจกัน รายรอบปักดอกมะลิติดใบเป็นพุ่ม ดูเหมือนเจ้าสาวในชุดแต่งงาน
"น้ำหลับตาก่อนนะ"น้ำทำตามอย่างว่าง่าย
"ลืมตาได้แล้วครับ"
เมื่อน้ำลืมตาขึ้น เห็นเมฆนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ยื่นแจกันดอกไม้ให้
"สุขสันต์วันเกิดครับ...ที่รัก"
น้ำรับแจกันใบหน้าเปื้อนยิ้ม ในใจนึกขำเพราะพุ่มดอกมะลิดูไม่ค่อยเป็นระเบียบ แต่ก็รู้สึกอิ่มใจ สุขใจอย่างบอกไม่ถูก
"ผมลืมเอาการ์ดอวยพรมา แต่มีสิ่งอื่นแทน ซ่อนอยู่ในดอกกุหลาบ"
น้ำค่อยๆ คลี่กลีบกุหลาบ เห็นแสงแวววาวลอดออกมา เป็นแหวนทองเกลี้ยงๆ วางอยู่บนเกสร
"แต่งงานกับผมนะครับ"
เมฆรอคำตอบด้วยใจจดจ่อ แบบลุ้นๆ น้ำอึ้งไปพักใหญ่
"ค่ะ" น้ำตอบสั้นอย่างเขินอาย ในตาเป็นประกาย หัวใจอิ่มเอม
"วันนี้น้ำได้ของขวัญวันเกิดที่วิเศษที่สุดเลยค่ะ"
"วันนี้เป็นวันที่วิเศษที่สุดในชีวิตผมเช่นกันครับ"
เมฆตื่นเต้นสวมแหวนที่นิ้วนางซ้ายให้น้ำ แหวนใส่ได้พอดี เพราะแอบนำแหวนน้ำไปเป็นแบบ โดยแม่รู้เห็นเป็นใจ
"แหวนวงนี้เป็นสัญญารักระหว่างเรา แล้วผมจะจัดผู้ใหญ่มาสู่ขอนะครับ"
ทั้งสองสบสายตาสื่อข้อความรักไปยังหัวใจกันและกัน
ณ ที่แห่งนี้ มุมโปรดของน้ำ เป็นที่ที่เมฆบอกรักน้ำ เป็นที่ที่เมฆขอน้ำเป็นแฟน และเป็นที่ที่เมฆขอน้ำแต่งงาน
.......................................................................................................
"อุ้ย!" เมฆสะดุ้งตื่น ทำให้น้ำที่กำลังย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีตพลอยสะดุ้งตาม
"น้ำปลุกผมทำไม"
"น้ำเปล่านะ ยายหนูต่างหาก ก็เมฆแนบแก้มซะชิดท้องอย่างนั้น ยายหนูแกดิ้นแรงไปหน่อยค่ะ"
"แหม แกล้งพ่อตั้งแต่อยู่ในท้องเลยนะ ดิ้นแรงจริงๆ ให้ออกมาดูโลกก่อนเหอะ พ่อจะจูบให้ช้ำไปทั้งตัวเลย"
เมฆจูบที่ท้องน้ำอย่างแผ่วเบา ส่งผ่านความรักความเอ็นดูไปให้ทั้งแม่และลูก
น้ำผ่านเวลามาพบกับเมฆ ช่วยกันถักทอใยรักเส้นบางๆ แปรเปลี่ยนเป็นแพรรักผืนใหญ่ ห่อหุ้มหัวใจทั้งสามดวงไว้ เป็นจุดเริ่มต้นครอบครัวที่อบอุ่น รอวันที่ยายหนูลืมตาดูโลก
เมื่อน้ำระเหยกลายเป็นไอ รวมตัวเป็นก้อนเมฆ
เมื่อเมฆกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ หลั่งลงมาเป็นสายฝน
ฝนแห่งรักเริ่มโปรยปราย................................
ผิวน้ำในคลองกระจายเป็นริ้วคลื่นกลิ่นดินโชยแตะปลายจมูก
ความรักและความสุขมารวมตัวกันอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ปล. แนะนำบล็อกคุณ=>amy เค้าเพิ่งลงเรื่องแหวนคู่ คล้ายๆ ความรักของ น้ำกับเมฆ เลยอ่ะ
) เม้นท์ซะคนแรกเลยเชียว....อิอิ
ในชีวิตของหนูเนี่ยจะมีแบบนี้บ้างมั้ยน๊อ ว่าไปก็เศร้า ...
