"ฝน ไปหาไอติมข้างมหาลัยกินกันเหอะ"
"เดี๋ยวมาช่วยกันปิด VC ก่อน"
เสียงเจื้อยแจ้วของสองสาวลอดออกมาจากห้องเรียน Video Conference
"ชั้นเบื่ออาจารย์คนนี้จัง สอนทีไรง่วงนอนทุกที ตั้งแต่เรียนมาไม่เคยเจอตัวเป็นๆ สักครั้ง"
"ฝน ชอบการเรียนการสอนสมัยพ่อกับแม่ ที่มีอาจารย์มายืนสอนหน้าห้อง ได้อารมณ์กว่า จริงมั้ย ฟ้า"
เสียงเครื่อง origami ดังขึ้น ฝน หยิบจากกระเป๋าสะพายขึ้นมา (origami=อุปกรณ์สื่อสารไฮเทคยุคหน้า มาแบบภาพและเสียง ไม่ต้องจิ้มดีดมีแต่ตัวหนังสือเต็มจอเหมือนคอมพิวเตอร์ยุคนี้)
"ฝน เสาร์นี้ลูกกลับมาบ้านสวนหน่อยนะลูก พ่อกลับมาจากเชียงใหม่ อยากกินข้าวกับลูก พร้อมหน้าพร้อมตากัน"
"ค่ะ แม่ หนู online คุยกับพ่อทุกคืนล่ะค่ะ ฝากพ่อซื้อแค็บหมู น้ำพริกหนุ่ม ไส้อั่ว ด้วยค่ะ"
"ฟ้า เสาร์นี้ไปบ้านสวนกัน"
"ถึงฝนไม่ชวน ฟ้าก็จะไป คิดถึงคุณตาคุณยายจัง"
ที่ร้านไอศครีมข้างมหาวิทยาลัย สองสาวสั่งไอศครีมรสโปรดมาสองถ้วย เลือกโต๊ะในสุด
"ฝน เข้าvlog หน่อย ดูซิ มีใครมาทิ้ง vment ไว้บ้าง" (vlog = video log, vment = video comment)
"จะมาดู vlog ของฝนทำไมล่ะ ของฟ้าก็มี"
"ก็ชั้นน่ะเป็น นายกสมาคมคนสอดรู้สอดเห็นแห่งประเทศไทย อยากรู้ว่า อีตาบ๊องส์ ที่จีบเธอน่ะ มาหยอดคำหวานให้ใจละลายอีกป่ะ"
ฝนอมยิ้ม ขำคำฟ้า เธอใช้นิ้วจิ้มที่กระจกบนผนังข้างหน้า ปรากฏหน้าจอสว่างขึ้นบนกระจก เธอเลือกเข้า vlog แล้วเลือกบรรทัดที่มีข้อความ
"ฝน..เกิดจากรักของน้ำกับเมฆ"
"นี่ไง อีตาบ๊องส์ มา vment อีกแล้ว"
ฝนใช้นิ้วจิ้มที่หน้าชายหนุ่มหน้าคมเข้มบนจอ ปรากฏกรอบเล็กๆ มีวิดีโอขึ้นมากลางจอ
"คุณฝนครับ ผมคงไม่มา vment อีกหลายวัน จะไปทำงานที่ต่างจังหวัด ไม่แน่ใจว่าจะ online ได้เปล่า?"
วันนี้ชายหนุ่มพูดสั้นกว่าทุกครั้งที่เข้ามา vment ใน vlog ของฝน
"อีตาบ๊องส์คงรู้ทันว่าฟ้าแอบดูอยู่ด้วย เลยพูดซะสั้น ห้วนเชียว"
ฝนผลักฟ้าเซไป ทั้งคู่หยอกล้อกันน่าเอ็นดู
วันเสาร์ ระหว่างขับรถไปบ้านสวน ฟ้าถามฝน
"พ่อกับแม่ฝน รักกันเพราะ vlog เหรอ"
"ไม่ใช่ สมัยนั้นเค้าเรียก blog Web Log น่ะ เค้าเขียนตัวหนังสือ แล้วคอมเมนต์กันเป็นตัวหนังสือ"
"แล้วจะสนุกเหรอ สู้ vlog ไม่ได้ ทำให้ได้ยินเสียงได้เห็นหน้าอีตาบ๊องส์"
"เดี๋ยวเหอะ วกเข้ามาหาเค้าจนได้นะ อยากลงกลางทางโบกรถไปเองมั้ย" ฝนค้อนแบบสุขใจ
"แล้วเมื่อไหร่ เราจะนัดเจอตัวเป็นๆ อีตาบ๊องส์ล่ะฝน เค้าชวนหลายหนแล้วนะ"
"ฝนพอใจที่จะคบกันแบบนี้ ยังไม่ถึงเวลา ยังไม่อยากให้เค้าโผล่ออกมาจากเน็ท"
ฝนจอดรถที่บ้านป้า เดินข้ามคลองด้วยสะพานไม้เก่าๆ เพื่อไปบ้านสวน บ้านที่เธอเกิด บ้านที่เป็นบ่อเกิดความรักของน้ำกับเมฆ
"แม่จ๋า คุณตา คุณยาย ฝนกลับมาแล้วค่ะ"
สองสาวเดินอ้อมไปหลังบ้าน เห็นชายชรานั่งอ่านหนังสือธรรมะอยู่ที่ศาลาริมคลองวิ่งเข้าไปกราบ
"คุณยายไปวัด ยังไม่กลับเลยลูก" คุณตาบอกหลาน น้ำเสียงเอ็นดู
"ไปรับคุณยายกัน" ฟ้าจูงมือฝนลงเรือพาย
"อ้าวนั่นชวนกันพายเรือไปไหน" เสียงน้ำตะโกนดังออกมาจากครัว
"ไปรับคุณยายที่วัดค่ะแม่"
ฝนพายเรือคล่องเพราะเกิดและโตที่บ้านสวนริมคลอง ได้รับการถ่ายทอดภูมิปัญญาชาวบ้านจากคุณตาคุณยายและคุณแม่น้ำ ส่วนคุณพ่อเมฆเป็นหนุ่มในเมืองที่ทำแต่งานเก็บเงินเพื่อครอบครัว เดินทางไปทั่วประเทศ
วันนี้เมฆกลับจากภารกิจที่เชียงใหม่ ปกติเขาพักที่บ้านกลางเมือง น้ำอยู่บ้านสวนดูแลคุณพ่อคุณแม่ ส่วนฝนอยู่หอพักในมหาวิทยาลัย พักห้องเดียวกับฟ้าเพื่อนรักเพื่อนสนิท
ฟ้าคุ้นเคยกับครอบครัวของฝนเสมือนเป็นลูกสาวฝาแฝดของบ้านนี้ โดยเฉพาะคุณตาคุณยายรักหลานทั้งสองขนาดเปรยๆ ว่าจะยกมรดกให้คนละครึ่ง
เสียง origami ดังขึ้น ภาพชายหนุ่มวัยกลางคนปรากฏบนจอ
"ฝน พ่อถึงสนามบินสุวรรณภูมิแล้ว คงกลับไปกินข้าวเย็นทัน รอพ่อนะ"
"ค่ะพ่อ หนูอยู่ที่วัด มารับคุณยาย คุณยายกำลังถวายเพลอยู่ค่ะ"
ฟ้าเดินสำรวจรอบๆ บริเวณวัด เห็นเด็กวัดกำลังเตะบอล เข้าไปร่วมวง
ฝนหลบไปอีกทาง หยิบ origami ขึ้นมา เพื่อเข้าไปอัพ vlog เธอบรรยายเหตุการณ์ในวันนี้ ถ่ายวิดีโอไปรอบๆ เก็บบรรยากาศในวัด โดยหวังลึกๆ ให้อีตาบ๊องส์ที่ฟ้าเรียก เข้ามา vment เป็นคนแรก
หลังจากเล่าเรื่องตัวเองจบ ฝนแวะ vlog ของเขาคนนั้น นามว่า "หนุ่มนิรนาม"
"ผมมีงานที่ต้องไปจัดการที่ต่างจังหวัด ไม่แน่ใจว่าจะกลับมาวันไหน ขึ้นอยู่ว่างานจะมีปัญหามากแค่ไหน อาจต้องดอง vlog นาน ต้องขอโทษเพื่อนๆ ด้วยครับ ที่ที่ผมไปอาจonlineไม่ได้แล้วจะถ่ายวิดีโอมาให้ชมกันครับ"
ฝนใช้ปากกาจิ้มที่หน้าจอ origami เพื่อพูดใส่ vment ให้ หนุ่มนิรนาม
"คุณนิรนามคะ ฝนกลับมาที่บ้านสวนค่ะ กลับบ้านทีไรรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก คุณอย่าดอง vlog นานนะคะ เดี๋ยวเปรี้ยวเกินกิน แฟนคลับจะปวดท้องร้องกระจองอแง บ่นคิดถึงกันแย่ ฝนเป็นคนหนึ่งที่คิดถึงคุณค่ะ"
ฝนทอดสายตาเป็นประกายไปตามสายน้ำในคลอง มองกอผักตบชวาไหลเอื่อยๆ ไปตามกระแสน้ำ
หัวใจลอยไปไกลถึงชายนิรนามคนนั้น ในใจหวังลึกๆ ว่า เขาคงคิดถึงฝนเช่นกัน
