วันนี้มาเล่าเรื่องราวระหว่าง "น้ำ" กับ "เมฆ" ให้ฟังตอนต่อ
มาช่วยกันลุ้นว่าเหตุการณ์ตอนต่อมาเป็นยังงัย จะเศร้าหรือสุข
ตอนแรกอ่านได้ที่นี่จ้า ==> "น้ำกับเมฆ"
หลังเลิกงานเมฆขับรถตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลเหมือนทุกวัน ก่อนถึงโรงพยาบาลเขาแวะร้านดอกไม้ซึ่งโทรสั่งให้จัดแจกันสีขาวใบเล็ก มีดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่เด่นเป็นสง่าอยู่ดอกเดียว ประดับรายรอบด้วยพุ่มดอกยิบโซ ดูเหมือนเจ้าสาวนุ่งกระโปรงยาวสีขาวยืนอยู่บนก้อนเมฆ
เขามาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง 741 วันนี้ป้ายหน้าห้องดูแปลกไป เขาเคาะประตูห้อง เด็กสาววัยรุ่นเปิดประตูออกมา
"ผมมาเยี่ยมคุณน้ำครับ"
"ไม่มีคนชื่อน้ำนะคะ"
เขาเหลือบมองดูบนเตียง มีหญิงสูงวัยนอนหลับตาห่มผ้า ดูอิดโรย
"คุณป้าหนูเองค่ะ คุณป้าชื่อเอมค่ะ เพิ่งเข้ามาพักห้องนี้ พี่คงมาเยี่ยมคนไข้ที่เคยอยู่ห้องนี้มังคะ"
พยาบาลเดินผ่านหน้าห้อง เขาสอบถาม ได้ความว่า น้ำ ออกจากโรงพยาบาลไปรักษาตัวต่อที่บ้านแล้ว เขาขอข้อมูลที่อยู่คนไข้ แต่ทางโรงพยาบาลไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลคนไข้ได้ต้องเก็บเป็นความลับ
เมฆ เดินทอดน่องใจลอยถือแจกันดอกกุหลาบ เจ็บใจตัวเองที่ตลอดหนึ่งเดือนที่เขาเฝ้าแวะเวียนมาเยี่ยมน้ำทุกวันหลังเลิกงาน ทำไมไม่ถามคุณพ่อคุณแม่ของน้ำว่าบ้านอยู่ไหน เบอร์โทรศัพท์หมายเลขอะไร ฝ่ายคุณพ่อคุณแม่ของน้ำคงนึกว่าเมฆเป็นเพื่อนสนิทหรืออาจเป็นคนพิเศษของลูกสาว มาเยี่ยมทุกวัน น่าจะมีการติดต่อกันอยู่แล้ว
เมฆแวะร้านกาแฟเล็กๆ ข้างโรงพยาบาล นั่งนึกย้อนเหตุการณ์วันที่เขามาพบเธอครั้งแรก ภาพของหญิงสาวหน้าตาธรรมดา แต่งดงาม ต้องตา แตะใจ ในความรู้สึกของเขา หลังจากมาเยี่ยมได้หนึ่งสัปดาห์ คุณหมอสั่งให้ย้ายคนไข้ไปอยู่ห้องพิเศษ เพราะเธอสามารถหายใจได้เอง แต่ยังคงมีสายระโยงระยางให้อาหาร เธอเหมือนคนนอนหลับ ยังไม่สามารถวินิจฉัยได้ว่า อะไรเป็นสาเหตุให้เธอนอนหลับเหมือนเจ้าหญิงนิทรา
วันแรกที่น้ำย้ายมาพักที่ห้อง 741 เมฆมานั่งจ้องมองน้ำอยู่ข้างเตียง ไม่พูดอะไร สักพักก็ลาคุณพ่อคุณแม่ของน้ำกลับ
เขาแวะเวียนมาเยี่ยมน้ำอีกหนึ่งสัปดาห์คุณพ่อคุณแม่จึงเปิดโอกาสให้เมฆอยู่กับลูกสาวตามลำพัง
"คุณ ฝากดูแลลูกสาวหน่อยนะ ลุงกับป้าจะเดินไปหาของกินข้างๆ โรงบาลหน่อย"
เมฆรับคำ เมื่ออยู่กันตามลำพัง เมฆ นั่งเพ่งดูใบหน้าของ น้ำ ด้วยสายตาเอ็นดูแกมอาทร อยากให้เธอตื่นขึ้นมาพูดคุยกัน
เขานั่งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่การอัพบล็อกครั้งสุดท้ายให้น้ำฟัง วันนี้เขาโมโหเจ้านายเล็กน้อย หงุดหงิดลูกค้า เขาสาธยายให้น้ำฟัง เหมือนกับว่า นั่งเขียนบล็อกให้เธออ่าน
เขาปฏิบัติเช่นนี้ทุกวัน หอบแจกันดอกกุหลาบมาเยี่ยม มานั่งเล่าเรื่องราวของตัวเองยืดยาวให้น้ำฟังแทนการอัพบล็อก เชื่อว่าน้ำคงได้ยินและรับรู้เรื่องเล่าของเขา น่าแปลกสิ่งที่เขาทำกลับทำให้เขารู้สึกมีความสุข สองสัปดาห์ผ่านไป จนถึงวันนี้ วันที่น้ำออกจากโรงพยาบาล เขารู้สึกเหมือนสูญเสียคนรักไป
เมื่อน้ำกลับมาบ้าน คุณพ่ออุ้มลูกสาวไปนอนบนเตียงที่คุณแม่ได้ซักผ้าปู ทำความสะอาดห้องนอนเตรียมไว้ น้ำยังคงหลับตาพริ้มเหมือนคนนอนหลับ คุณพ่อเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท
บ้านน้ำเป็นบ้านไม้สองชั้นค่อนข้างเก่า อยู่ในสวน มีต้นมะพร้าว, มะม่วง,มะละกอ, กล้วยน้ำว้า ฯ รอบบ้านมีผักสวนครัว มีกระถินริมรั้ว มีไม้ดอกไทยๆ ขึ้นอยู่รายรอบ กลิ่นหอมแตะจมูก มีคลองเล็กๆ ไหลผ่านหลังบ้าน บรรยากาศร่มรื่น
ตอนที่น้ำนอนพักรักษาอยู่ในโรงพยาบาลเธอฝันว่า "มีชายหนุ่มที่คุ้นเคยมาเขียนบอกรักที่ฝ่ามือ ทำให้เธอตื้นตันจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เขาเช็ดน้ำตา เอานิ้วแตะริมฝีปาก แต่ความรู้สึกช่างเหมือนจูบแรก อบอุ่น ในฝันเธอเห็นชายคนรักมาหาบ่อยๆ มานั่งเล่าเรื่องราวชีวิตการทำงาน ชีวิตประจำวัน ให้เธอฟัง เธอตั้งใจฟังอย่างไม่รู้เบื่อ กลับรู้สึกมีความสุขที่ได้รับรู้เรื่องราวของเขา"
วันนี้เธอฝันว่า "ชายคนรักหายไป วันนี้เขาไม่แวะมาหา ไม่มาเล่าเรื่องราวเหมือนเช่นทุกวัน เธอเริ่มสับสน กระวนกระวายใจ เป็นห่วงว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุ ไม่นะ คงไม่ใช่ ขอให้เขาปลอดภัยเถอะ เขาคงกำลังยุ่งอยู่กับงาน เขาคงติดประชุม"
"น้ำคิดถึงคุณเหลือเกิน เมื่อไหร่คุณจะกลับมา น้ำคอยคุณอยู่นะคะ...เมฆ"
น้ำในคลองหลังบ้านไหลเอื่อยๆ
เมฆบนฟ้านอกหน้าต่างลอยเคลื่อนไปอย่างช้าๆ
รอวันที่น้ำกับเมฆมาพบกัน
อิอิ 
แฮะ แฮะ แซวเล่น
